(पाडळी, 14 सप्टेंबर 2026):पाडळी (ता. शिरूर कासार) गावातील ज्येष्ठ नागरिक, आदर्श शेतकरी, माजी पाटील आणि संपूर्ण पंचक्रोशीतील सर्वांत ज्येष्ठ नागरिक म्हणून सन्मानाने ओळखले जाणारे बाबासाहेब बाबुराव सानप यांचे जन्मगावी वृद्धापकाळाने दुःखद निधन झाले. संपूर्ण पंचक्रोशीत ‘दादा’ या आपुलकीच्या आणि सन्मानाच्या संबोधनाने परिचित असलेल्या बाबासाहेब सानप यांच्या निधनाने सानप कुटुंबीयांसह गावावर आणि समाजावर दुःखाचा डोंगर कोसळला आहे. त्यांच्या वयाची निश्चित जन्मनोंद उपलब्ध नसली, तरी त्यांचे वय शंभर वर्षांच्या आसपास असल्याचे सांगितले जाते. त्यांच्या पश्चात तीन मुले, तीन मुली, सुना, नातवंडे आणि मोठा आप्तपरिवार आहे. शिरूर कासार नगरपालिकेचे सभापती डॉ. भगवान सानप हे त्यांचे धाकटे चिरंजीव (Babasaheb Baburav Sanap) होत.
बाबासाहेब सानप यांचे संपूर्ण आयुष्य अत्यंत साधेपणाने, कष्टाने आणि माणुसकीच्या मूल्यांवर जगण्यात गेले. सामान्य कुटुंबात जन्मलेले दादा वडिलोपार्जित शेतीत भावंडांसोबत कष्ट करत राहिले. शेतीतून मिळणारे उत्पन्न तुटपुंजे असले, तरी आपल्या कुटुंबातील प्रत्येक सदस्याने सन्मानाने जगावे, त्याला चांगले शिक्षण मिळावे आणि जीवनात स्वतःच्या पायावर उभे राहता यावे, यासाठी त्यांनी आयुष्यभर प्रयत्न केले. स्वतःच्या गरजा मर्यादित ठेवून कुटुंबाच्या भवितव्याचा विचार करणाऱ्या या कर्तबगार माणसाने आपल्या पुढच्या पिढ्यांसाठी संस्कार, शिक्षण आणि स्वाभिमानाची श्रीमंत शिदोरी मागे ठेवली. आज त्यांच्या कुटुंबातील नातवंडे उच्च पदांवर कार्यरत आहेत, ही त्यांच्या दूरदृष्टीची, त्यागाची आणि कष्टाची जिवंत पावती आहे. एखाद्या माणसाची श्रीमंती त्याच्या संपत्तीत नसते, तर त्याने आपल्या कुटुंबाला आणि समाजाला काय दिले, यात असते. या अर्थाने दादा खऱ्या अर्थाने श्रीमंत (Babasaheb Baburav Sanap) होते.
गावच्या सामाजिक आणि धार्मिक जीवनातही बाबासाहेब सानप यांचे योगदान मोलाचे होते. पाडळी गावात पोथी, कीर्तन आणि सप्ताह यांसारखे धार्मिक उपक्रम सुरू करण्यात त्यांचा सिंहाचा वाटा होता. भक्ती, अध्यात्म आणि सामूहिक सहभागातून गावातील सामाजिक एकोपा अधिक दृढ व्हावा, अशी त्यांची मनापासूनची इच्छा होती. गावातील धार्मिक कार्यक्रम हे केवळ पूजाअर्चेपुरते मर्यादित न राहता समाजाला एकत्र आणणारे माध्यम ठरावेत, यासाठी त्यांनी पुढाकार घेतला. गावातील अनेक पिढ्यांनी त्यांच्या या कार्याचा अनुभव घेतला. साधेपणाने जगत असतानाही गावच्या सार्वजनिक जीवनात सक्रिय सहभाग घेणारे दादा सर्वांसाठी मार्गदर्शक(Babasaheb Baburav Sanap) ठरले.
दादांचे व्यक्तिमत्त्व म्हणजे कष्ट, संयम, शिस्त, आपुलकी आणि संस्कार यांचा सुंदर मिलाफ होते. वयाने मोठे असल्यामुळे नव्हे, तर आपल्या वागणुकीतून, विचारांतून आणि आयुष्यभराच्या आचरणातून त्यांनी समाजात आदराचे स्थान निर्माण केले होते. म्हणूनच संपूर्ण पंचक्रोशीत त्यांना ‘दादा’ या सन्मानाने संबोधले जात असे. त्यांच्या सहवासात आलेल्या प्रत्येकाला त्यांच्यातील साधेपणा, प्रेमळपणा आणि माणुसकीचा अनुभव येत असे. अशा व्यक्तींच्या जाण्याने केवळ एका कुटुंबातील ज्येष्ठ व्यक्ती हरवत नाही, तर गावच्या सामाजिक स्मृतींचा, संस्कारांचा आणि अनुभवांचा एक मोठा ठेवा हरपतो. त्यांचे आयुष्य पुढच्या पिढ्यांसाठी दीपस्तंभासारखे होते. त्यांच्या जाण्याने निर्माण झालेली पोकळी सहज भरून निघणारी
(Babasaheb Baburav Sanap) नाही.
दादांशी माझे वैयक्तिक ऋणानुबंधही अत्यंत जिव्हाळ्याचे होते. माझे वडील अगदी बालपणीच आईच्या मायेपासून वंचित झाले होते. त्या कठीण काळात बाबासाहेब सानप म्हणजेच आपले दादा आणि वस्टला काकू, ज्यांना आम्ही प्रेमाने ‘बाई’ म्हणत असू, यांनी माझ्या वडिलांचा पुत्रवत सांभाळ केला. आई-वडिलांच्या मायेपासून वंचित झालेल्या माझ्या वडिलांना त्यांनी आपल्या लेकराप्रमाणे प्रेम दिले, आधार दिला आणि आयुष्याच्या सुरुवातीच्या कठीण वाटचालीत मायेची सावली दिली. रक्ताचे नाते नसतानाही एखाद्याला मनापासून आपले मानून त्याचा सांभाळ करणे, हीच तर माणुसकीची खरी ओळख आहे. दादा आणि बाई यांनी माझ्या वडिलांसाठी जे केले, ते आमच्या कुटुंबासाठी कधीही न विसरता येणारे ऋण(Babasaheb Baburav Sanap) आहे.
माझ्या वडिलांच्या निधनानंतर दादांनी हमसून रडताना मी स्वतः अनुभवले आहे. वयाचे प्रचंड अंतर असूनही त्यांनी माझ्या वडिलांना कधीही ‘अरे-तुरे’ केले नाही. त्यांच्याशी नेहमी आदराने, प्रेमाने आणि आपुलकीने वागले. या नात्यात वयाचा फरक नव्हता, तर मायेचा आणि स्नेहाचा धागा होता. माझ्या वडिलांच्या जाण्याने दादांच्या मनाला किती मोठा धक्का बसला होता, हे त्यांच्या अश्रूंमधून जाणवत होते. त्या प्रसंगाची आठवण आजही मन हेलावून टाकते. आणि आज दादा स्वतः आपल्यातून निघून गेले, ही बातमी मनाला अधिकच चटका लावून जाते. माझ्या वडिलांना बालपणी आधार देणाऱ्या त्या मायेच्या सावलीला आज आपण मुकलो आहोत, ही भावना शब्दांत मांडणे कठीण(Babasaheb Baburav Sanap) आहे.
दादांसारखी माणसे समाजासाठी खऱ्या अर्थाने दीपस्तंभ असतात. त्यांच्या आयुष्यात मोठमोठ्या पदांचा किंवा प्रसिद्धीचा हव्यास नसतो; पण आपल्या कुटुंबासाठी केलेले कष्ट, समाजासाठी दिलेला वेळ, पुढच्या पिढ्यांवर केलेले संस्कार आणि माणसांशी जपलेले ऋणानुबंध यांमुळे त्यांचे जीवन मोठे ठरते. अशा व्यक्तींचे जाणे हे केवळ त्यांच्या कुटुंबाचे नुकसान नसते, तर संपूर्ण समाजाची अपरिमित हानी असते. त्यांच्या आठवणी, त्यांनी दिलेले संस्कार आणि त्यांनी जपलेली माणुसकी पुढच्या पिढ्यांना सदैव प्रेरणा देत(Babasaheb Baburav Sanap) राहील.
आज दादा आपल्यात नाहीत; पण त्यांचे कष्ट, त्यांचे प्रेम, त्यांची साधी राहणी, त्यांचा स्वाभिमान आणि त्यांच्या कार्याची आठवण कायम जिवंत राहील. सानप कुटुंबीयांनी त्यांच्या जाण्याचे दुःख सहन करण्याचे बळ मिळवावे, हीच ईश्वरचरणी(Babasaheb Baburav Sanap) प्रार्थना.
माझ्या पिंपरी-चिंचवडच्या वतीने आणि सानप कुटुंबीयांच्या दुःखात सहभागी होत, बाबासाहेब बाबुराव सानप ऊर्फ दादा यांना भावपूर्ण श्रद्धांजली!
दादा, तुमच्या आठवणी सदैव आमच्या मनात जिवंत राहतील. 🙏🙏(Babasaheb Baburav Sanap) ॐ शांती !
