(विवेक दिगंबरराव कुलकर्णी )१२ डिसेंबर १९८१ रोजी योगराज आणि शबनम सिंग यांच्या पोटी जन्मलेला हा डावखुरा, शैलीदार फलंदाज म्हणजे भारतीय क्रिकेटच्या सुवर्णयुगातील एक अविभाज्य अध्याय. युवराज सिंग — नाव घेताच डोळ्यांसमोर उभा राहतो तो निर्भय आक्रमकपणा, अफाट आत्मविश्वास आणि मोठ्या क्षणांत चमकण्याची दुर्मिळ(Yuvraj Singh) क्षमता.
कारकिर्दीच्या अगदी सुरुवातीपासूनच युवराजने क्रिकेट खेळावर आणि क्रिकेटप्रेमींच्या मनावर आपली छाप उमटवली. जगातील सर्वोत्तम डावखुर्या एकदिवसीय फलंदाजांमध्ये त्याचे नाव आवर्जून घेतले जाते. फलंदाजीसोबतच पार्ट-टाइम फिरकी गोलंदाजी आणि उत्कृष्ट क्षेत्ररक्षण या तिन्ही अंगांनी तो संघासाठी अमूल्य ठरला. त्यामुळे भारतीय संघाचा अविभाज्य भाग बनला नसता(Yuvraj Singh) तरच नवल!
खरे तर कसोटी क्रिकेटमध्ये तो अपेक्षित उंची गाठू शकला नाही, हेही तितकेच सत्य आहे. मात्र क्रिकेट हा केवळ आकड्यांचा खेळ नसतो—तो प्रभावाचा खेळ असतो, आणि त्या प्रभावात युवराज (Yuvraj Singh)अतुलनीय होता.
जवळपास ३०० एकदिवसीय सामने, १४ शतके, ५२ पेक्षा अधिक अर्धशतके आणि ८,७०० हून अधिक धावा; ४० कसोटी सामन्यांत २,००० धावा व ३ शतके; आणि टी-२० क्रिकेटमधील त्याची बादशाही तर आजही अभिमानाने सांगितली जाते. आजही एका षटकात सर्वाधिक वेगवान अर्धशतकाचा विक्रम त्याच्याच नावावर आहे. आणि स्टुअर्ट ब्रॉडला मारलेले एका षटकातील सहा षटकार — तो क्षण क्रिकेट इतिहासातून कधीच पुसला (Yuvraj Singh)जाणार नाही.
युवराजने आंतरराष्ट्रीय क्रिकेटमध्ये प्रवेश केला तोच जोशात आणि करिष्म्याने. २००० च्या आयसीसी नॉकआउट स्पर्धेत नैरोबी येथे ऑस्ट्रेलियाविरुद्ध उपांत्यपूर्व फेरीत खेळलेली त्याची ८४ धावांची खेळी म्हणजे एका नव्या ताऱ्याचा उदय होता. त्या एका रात्रीत भारताला आपला पुढचा “पोस्टर बॉय” मिळाला. त्याचे झपाट्याने धाव घेणारे क्षेत्ररक्षण, हवेत झेपावणारे झेल आणि निर्भय फलंदाजी साऱ्यांनाच भुरळ घालून (Yuvraj Singh)गेली.
दोन वर्षांनंतर लॉर्ड्सवर ही कथा आणखी मोठी झाली. २००२ च्या नॅटवेस्ट मालिकेच्या अंतिम सामन्यात सामना हातातून निसटतोय असे वाटत असताना, युवराज सिंग आणि मोहम्मद कैफ यांनी उभी केलेली ती भागीदारी भारतीय क्रिकेटच्या इतिहासातील सर्वात संस्मरणीय क्षणांपैकी एक ठरली. त्या विजयाच्या रात्री बाल्कनीतून उडणारे शर्ट हे फक्त जल्लोष नव्हते—तो भारतीय क्रिकेटच्या नव्या पिढीचा आत्मविश्वास(Yuvraj Singh) होता.
या स्फोटक सुरुवातीनंतर युवराजने मैलाचे दगड रचत गेले. अंडर-१९ विश्वचषक, २००७ चा पहिला टी-२० विश्वचषक आणि २०११ चा ५० षटकांचा विश्वचषक — हे तिन्ही विश्वविजेतेपद मिळवणाऱ्या मोजक्या खेळाडूंमध्ये युवराजचे नाव कोरले गेले. विशेषतः २०११ च्या विश्वचषकातील त्याची कामगिरी म्हणजे क्रिकेटमधील परिपूर्णतेचा आदर्शच. फलंदाजी, गोलंदाजी, क्षेत्ररक्षण आणि नेतृत्वगुण — सर्वच बाबतीत अव्वल ठरत त्याने ‘मॅन ऑफ द टूर्नामेंट’चा मान (Yuvraj Singh)पटकावला.
पण युवराजचा सर्वात मोठा विजय मैदानावर नव्हे, तर फ्लडलाइट्सपासून दूर मिळाला. कर्करोगाशी दिलेला त्याचा लढा आणि त्यातून मिळवलेले यश हे केवळ वैयक्तिक नव्हते—ते लाखो लोकांसाठी प्रेरणास्थान ठरले. आजारातून परत येऊन पुन्हा भारतीय जर्सी परिधान करणे हा फक्त कमबॅक नव्हता, ती एक संजीवनी होती—आशेची, जिद्दीची आणि जिंकण्याच्या(Yuvraj Singh )वृत्तीची.
आज युवराज सिंग ४४ वर्षांचा होत असताना (मागच्याच आठवड्यात त्याचा वाढदिवस साजरा झाला), तो फक्त माजी क्रिकेटपटू नाही; तो एक योद्धा, एक आयकॉन आणि भारतीय क्रिकेटचा जागतिक राजदूत बनलेला (Yuvraj Singh)आहे.
या महान क्रिकेट योद्ध्याला मनापासून हार्दिक शुभेच्छा!
युवी — तू फक्त सामने जिंकले नाहीस, तू (Yuvraj Singh)पिढ्यांना स्वप्न पाहायला शिकवलेस.